دسته بندی موضوع:    سفرنامه

دسته بندی های موجود: متفرقه، هنری، ورزشی، کتاب، گزارشهای اختصاصی، انتقادی، اجتماعی، تکنولوژی و فضای وب، دل نوشت، روزمرگی، زندگی من، سفرنامه، صدا و سیما

  29 Mar, 2008

 سد خاکی آویدر - صلاح الدین کلا - مازندران

[عکس Tele از کل دریاچه که به صورت ناشیانه ای سرهم کرده ام. برای سایز بزرگتر کلیک کنید]

اگر از شهر چالوس در جاده کناره دریا حدود 35 کیلومتر به سمت شرق حرکت کنیم، به "پارک جنگلی سی سنگان" می رسیم. کمی بعدتر از پارک جنگلی، شهر کوچکی به اسم "صلاح الدین کلا" قرار دارد، و جاده سد خاکی آویدر درست بین این دو مکان قرار دارد. همانند جاده آب پری، جاده به سمت جنگل و کوه می رود و بازهم همانند جاده آب پری، راهنمای شما پارچه نوشته کوچکی است که روی تیر برق نصب شده است. بخش اعظم این جاده 5.5 کیلومتری آسفالت است و قبل از رسیدن به ســد، از دو روستای "تاج الدین کلا" و "ملّاکلا" می گذرد. حدود 1.7 کیلومتر انتهایی مسیر خاکی است و باید با مراقبت بیشتری از این قسمت عبور کرد. مناظر طبیعی اطراف جاده سد اگر چه شبیه بسیاری از جاده های جنگلی شمال است اما زیبا و بکر است. بوی روستا در تمام طول مسیر به مشام می رسد و منظره کوه های پوشیده از درختان سرسبز در انتهای مسیر خستگی قسمت خاکی جاده را از تن به در می کند.

سد خاکی آویدر در حقیقت متعلق به اداره آبیاری منطقه است و دریاچه پشت سد نیز جهت تامین آب مورد نیاز زمینهای زراعتی منطقه ایجاد شده است. با این وجود، در این منطقه وجود این چنین دریاچه ای در قلب کوه همچون مرواریدی در دل صدف است و همین امر باعث شده تا گردشگران زیادی به این مکان جذب شوند. نزدیکی کوه و این دریاچه تقریبا وسیع زیبایی خاصی به منطقه بخشیده است. ضمن اینکه وجود فضای باز اطراف دریاچه اطراق برای یک سفر یکروزه را ممکن می سازد. در هنگام شب دریاچه نور کافی ندارد. امکانات اولیه بهداشتی مثل آب آشامیدنی و سرویس بهداشتی نیز در منطقه دیده نمی شود. به این ترتیب امکان سفر دوروزه و اطراق منتفی است. در قسمتی از دریاچه جزیره کوچکی ایجاد شده است که نشان می دهد قبل از این که سد خاکی احداث شود، تپه ای در این قسمت قرار داشته است. در داخل دریاچه گویا ماهی هم وجود دارد. به این ترتیب اگر به ماهیگیری و سکوت دلنشین طبیعت علاقه دارید، قلاب ماهیگیری خود را فراموش نکنید.

برای ورود به محوطه دریاچه، باید ورودی 1000 تومانی را بپردازید. در داخل محوطه نیز امکانات تفریحی مثل اسب سواری، دوچرخه سواری، قایق پدالی و گردش دور دریاچه با قایق موتوری تدارک دیده شده است، که البته برای هر کدام نیز باید هزینه جداگانه بپردازید. در ایام خاص سال، مثل ایام نوروز و تابستان ازدحام جمعیت و نرخ خدمات بیشتر و کیفیت ارائه آن ها پایین تر است. نیروی انتظامی در این منطقه حضور ندارد و جز چند نگهبان محلی که تامین امنیت اداره آبیاری را بر عهده دارند، تدابیر امنیتی خاصی مشاهده نمی شود.

هوای منطقه به علت مجاورت با آب، کمی خنک تر و مطبوع تر از شهر است و از آنجا که منطقه هنوز کاملا شناخته شده نیست (شاید هم به دلیل سرویس دهی مناسب)، منطقه تقریبا عاری از هر نوع زباله است. با تمام این تفاسیر، این محیط، بسیار مناسب تر از پارک جنگلی سی سنگان است، خدا کند روزی به دست همین توریست ها به حال و روز آن پارک دچار نشود....  (بهار 87)

برای دیدن عکس ها در اندازه بزرگتر روی آنها کلیک کنید.

علائم راهنمای مسیر	بخش اعظم جاده آسفالت است
حدود 1.7 کیلومتر از مسیر خاکی است	شما برای ورود به محوطه باید 1000 تومان بپردازید
امکانات تفریحی - قایق پدالی	پوشش گیاهی زیبای اطراف جاده سد
امکانات تفریحی - قایق موتوری	پوشش گیاهی اطراف دریاچه بسیار زیباست
بخشی از پوشش گیاهی اطراف دریاچه	در ایام نوروز و تابستان ازدحام جمعیت کمی بیشتر است
نمایی زیبا از دریاچه سد خاکی آویدر	نمایی از جزیره کوچک محصور توسط دریاچه
انوع حیوانات آبزی در دریاچه!	منظره دلنشین کوهستان و ساحل دریاچه (عکس از داخل قایق گرفته شده)

 

نوشته شده توسط بهزاد عبدی | [لینک این مطلب] |  نظر (5)

  27 Mar, 2008

 آبشار آب پری - رویان - مازندران

اگر از چالوس، تقریبا 50 کیلومتر به سمت شرق برویم، پس از گذر از نوشهر و پارک جنگلی سی سنگان به شهری به نام رویان (که نام قدیم آن علمده [AlamDeh] بود) می رسیم. این شهر به دلیل بازار فصلی بزرگش همیشه شلوغ است. فضای بازار، شبیه فضای بازارچه های آستارا است و از شیر مرغ تا جان آدمیزاد در آن پیدا می شود. اما در سمت مقابل بازار پارچه نوشته کوچکی روی میله نصب شده است که روی آن نوشته است: "آب پری رویان".

آبشار آب پری در ارتفاعات قرار دارد و جاده به سمت جنگل می رود. جنگلی که جاده از میان آن می گذرد بسیار دلچسب و جذاب است. درختان با فاصله نه چندان زیاد از یکدیگر رشد کرده اند و بیشتر مناطق بکر و دست نخورده می نماید. انتهای این جاده جنگلی-کوهستانی به کجور ختم می شود. که از طریق کجور نیز دسترسی به "کندلوس"، "دوآب" و "مرزن آباد" و ... فراهم است. در طول مسیر همچنین یک خروجی برای اتصال به یوش (زادگاه نیما یوشیج) و "بلده وجود دارد. اما پیش از اینها پارک جنگلی رویان و آبشار آب پری قرار گرفته اند. جاده آب پری هم عرض جاده چالوس است، اما اطراف جاده آنقدر فضای صاف و باز برای اطراق کردن وجود دارد که هر گردشگری به راحتی می توانند گوشه دنجی برای خود پیدا کنند.

در طول مسیر ابتدا به پارک جنگلی رویان می رسیم. این پارک که فاصله زیادی از شهر رویان ندارد، تقریبا از تمامی امکانات بهداشتی اولیه ( از قبیل آب آشامیدنی و سرویس های بهداشتی) برخوردار است. آلاچیق هایی برای استراحت تدارک دیده شده است و وسایل بازی برای کودکان نیز وجود دارد. امنیت پارک نیز توسط واحد نیروی انتظامی مستقر در پارک برقرار است و اگر بتوانید شب های سرد جنگل را تحمل کنید محل مناسبی برای اقامت چند روزه است.

در ادامه جاده، از پارک که بگذریم و حدود 5 کیلومتر بالاتر برویم، به آبشار آب پری می رسیم. این آبشار درست در کناره جاده قرار گرفته است. البته آنچه که آبشار آب پری نامیده اند شباهت چندانی به آبشار ندارد. بخشی از سنگهای کوه در اثر رانش زمین در شیب تند کوه جمع شده است و آب بسیار اندکی از لابلای این سنگ ها جاری است. با این حال گردشگران زیادی در ایام تعطیل و تعطیلات آخر هفته به این مکان می آیند، به طوریکه کناره جاده مملو از ماشین و گردشگر می شود، دکه طرف دیگر جاده نیز بر ازدحام گردشگر می افزاید. این آبشار در حقیقت بهانه ای است برای لذت بردن از هوای کوهستان و مناظر زیبای این منطقه.

جاده را ادامه می دهیم و از آبشار آب پری بالاتر می رویم. هر چه در طول جاده بالاتر می رویم، مناظر زیباتر، هوا خنک تر و از تعداد ماشین های جاده کمتر می شود. شهرک سازی و تاراج زمین های کوهستان در اینجا هم کم کم به یک اپیدمی تبدیل شده است. از شهرک ها نیز بالاتر می رویم. مناظر بکر بیشتر می شوند. اینجا سکوت مطلق حکمفرماست. شاید اگر چند دقیقه با دقت گوش دهیم، صدای واقعی جنگل را بتوانیم بشنویم. چهچه پرندگان، صدای دارکوب و گله ای که در دشت های دورتر مشغول چرا هستند... درست همانند آنچه در فیلم ها دیده ایم. اختلاف درجه حرارت این منطقه با هوای شهر رویان تقریبا 10 درجه سانتیگراد است. پوشش گیاهی نیز در این منطقه جالب توجه است. درختان جنگلی در مناطق کم ارتفاع تر و درختان کاج در نقاط مرتفع، نمایش متفاوتی را از چهره جاده به نمایش می گذارند. در فصل بهار، در نقاط مرتفع به دلیل برودت هوا، درختان نسبت به ابتدای جاده کمتر سبز شده اند. اما با این حال از زیبایی های جنگل در فصل بهار کم نشده است.

جاده ادامه می یابد، کم کم سیم های خاردار اطراف جاده که زمین های متعلق به منابع طبیعی را از محدوده جاده جدا کرده است محسوس می شوند و بکری بیشتر به چشم می آید. به روستای ییلاقی کدیر [Kodir] می رسیم. دشتی فراخ در بلندترین نقطه کوهستان. مزارع وسیع گندم به وضوح به چشم می آیند. از یکی از اهالی درباره ادامه جاده می پرسیم. می گوید ادامه جاده به کجور و کندلوس می رسد. چون دیر راه افتاده ایم و احتمالا به شب می خوریم، از ادامه مسیر منصرف می شویم و باز می گردیم. با این حال آنقدر تصاویر دیدنی در ذهنمان ثبت شده است که تصمیم می گیریم بار دیگر با تدارکات بیشتر جاده را تا انتها برویم. شاید روزی دیگر...  (بهار 87)

برای دیدن عکس ها در اندازه بزرگتر روی آنها کلیک کنید.

پارچه نوشته کوچک، مسیر را به شما نشان می دهد	اختلاف 10 درجه ای دما، در ابتدا و اواسط جاده
جاده جنگلی و مناظر زیبای آن	درختان با فاصله نه چندان زیاد رشد کرده اند
قسمتی از جاده کوهستانی است	پوشش انبوه گیاهی در ابتدای جاده
فضای مناسب برای اطراق کردن بسیار زیاد است	شلوغی جاده در نزدیکی آبشار آب پری قابل توجه است
در مناطق مرتفع تر، درختان هنوز سبز نشده اند	آنچه را که آبشار آب پری می نامند...
مناظر زیبای کوهستانی در نقاط مرتفع تر جاده	تعداد ماشین های عبوری کم و کمتر می شود
شکوفه های فراوان بهاری در عمق دره	منظره دلنشین کوهستان
شهرک سازی و تاراج زیبایی ها	جاده ای خلوت و سکوت مطلق، شاید کمی آرامش
پوشش گیاهی نقاط کم ارتفاع	پوشش گیاهی متفاوت نقاط مرتفع تر

نوشته شده توسط بهزاد عبدی | [لینک این مطلب] |  نظر (13)

  25 Mar, 2006

 سفر به ابیانه

ابيانه: يکي از روستاهاي شهرستان نطنز در استان اصفهان است. در 40 کيلومتري مغرب شهر نطنز واقع است.
 ابيانه در دامنه کوه قرار گرفته و هواي آن سرد است. مردم اين روستا بيشتر به دامپروري و کشاورزي ميپردازند. محصولات عمده آن غلات، ميوه، بُنشَن، و لبنيات است. مردم ابيانه به تاتي، که يکي از گويشهاي مرکزي ايران است سخن ميگويند.
 ابيانه روستايي بسيار کهن است که آثار گوناگوني از دوره ساسانيان تا قاجاريان، يعني نزديک به هزار و پانصد سال، را مانند موزه اي در خود حفظ کرده است. ويرانه قلعه‌هاي باستاني، بازمانده دو آتشکده از زمان ساسانيان، سه مسجد قديمي و خانه هايي بازمانده از دوره صفويان تا قاجاريان، نمونه هايي از آثار کهن در اين روستا هستند. در مسجد جامع ابيانه منبري را ميتوان ديد که در سال 466 ه‌ق و محرابي چوبي که در سال 477 ‌ه‌ق ساخته شده است. [فرهنگنامه کودکان و نوجوانان، جلد دوم، ص 41 و 42، نشر فرهنگنامه]
 
 ساعت 7 صبح خونه رو به قصد اَبيانه (Abyaneh) ترک کرديم، قم صبحانه خورديم و با اين فکر که تا کاشان و ابيانه راهي نمونده به راهمون ادامه داديم؛ ولي امان از ناآگاهي و غفلت! کاشان که رسيديم هر چي به تابلوها نگاه کرديم اسمي از ابيانه نبود، از چند نفر محلي سراغ ابيانه رو گرفتيم. همه مي گفتن بايد از اتوبان مي رفتين، اما اون موقع ما ديگه تو کاشان بوديم. به جاده قديم کاشان-اصفهان راهنمايي شديم و حدود 1 ساعت تو جاده‌ي خطرناک ولي خلوت و کويري کاشان-اصفهان رونديم تا به دوراهي نطنز ابيانه رسيديم؛ (قبل از اون دوراهي از کنار يه منطقه‌ي خيلي بزرگ نظامي رد شديم که هر چي سعي کرديم بفهميم چيه نشد، نه تابلو داشت نه جاده. با خاکريزهاي بلند و برجهاي متعدد نظامي با فاصله هاي نزديک، ازش محافظت ميشد! ديگه الله و اعلم!) از اون دو راهي تا نطنز 20 و ابيانه هم حدود 22 کيلومتر فاصله بود. جاده بعد از اون دوراهي خيلي زيباتر شد، دره هايي پر از درختان سپيدار و تبريزي، هواي خنک، پيچ هاي تند و جاده باريک و کوهستاني آدم رو ياد جاده چالوس (حدفاصل گچسر) مي انداخت.
 
 در طول راه و نزديکي هاي خود ابيانه به چيزهايي برخورديم که بعدا فهميديم بهش ميگن " زاغه ". زاغه ها حفره هايي هستن که روستاييان و باغبانان در دل زمين (معمولا داخل تپه ها) حفر ميکنند و اکثرا درب هاي چوبي دارند. به گفته اهالي ابيانه کساني که در اون منطقه (بادخيز) درخت ميکارند در طرفين درخت چوبهايي دوشاخه، قرار مي دهند تا درخت به آنها تکيه کند و خم نشود. اين افراد در زمانهاي مختلف اين چوبها را پيدا ميکنند و در داخل اين زاغه ها قرار مي دهند تا هنگام نياز (درختکاري) از آنها استفاده کنند. چون زمينهاي زراعي اهالي ابيانه چند کيلومتري با روستا فاصله دارد، اهالي ترجيح مي دهند زاغه هايي در دل کوه داشته باشند تا هر بار مجبور نباشند چوبهاي بلند دوشاخه را از روستا تا زمينهايشان حمل کنند. [عکس زاغه در پايين همين پست]
 
 به دليل جاذبه هاي گردشگري ابيانه شواري اسلامي ابيانه براي هر خودرو مبلغ 5،000 ريال ورودي تعيين کرده بود که برامون جالب بود، منبع درامدي براي همه مردم. پس از ورود به روستا، اولين چيزي که توجه آدم رو جلب ميکنه، رنگ يکدست و قرمز رنگ خونه هاي روستايي ابيانه است. خانه ها اکثرا با کاهگل ولي به سبک مدرن ساخته شده اند و همونطوري که اشاره کردم رنگ قرمز ديوارها در همه‌شون مشترکه! خاک منطقه ابيانه قرمز رنگه براي همين خونه هاي کاهگلي هم قرمز هستن. ترافيک در خيابان اصلي روستايي که جاذبه هاي گردشگري داره غيرمنتظره ولي قابل حدس بود.
 
 روستا روي شيب ساخته شده و به همين دليل ابيانه رو ميشه شبيه روستاي ماسوله در گيلان دونست (البته با مقياس کوچکتر). لباسهاي محلي و يکدست اهالي روستا (به خصوص زنان) دومين چيزيه که جلب توجه ميکنه: روسري هاي سفيد بلند با گلهاي درشت صورتي و قرمز، پيراهن و جليقه قرمز، صورتي و نارنجي، شليته هاي کوتاه (تا زانو) و جوراب شلواري هاي مشکي و بلند؛ اين حس رو تداعي ميکنن که همگي لباس فرم يکدست پوشيدن. من قبلا فکر ميکردم زنان روستايي شلوارهاي گشاد و بلند هم زير دامنشون مي پوشن ولي ظاهرا تمدن و مدرنيته تا قلب روستاهاي ايران هم نفوذ کرده، چون به غير از اون جوراب چسبون، بلند و کلفت من که شلوار پاي هيچ زن روستايي نديدم. لباس مردان ابيانه ويژگي خاصي ندارد، همان کت و جليقه روستايي، کلاه گرد و شلوار گشادي که آدم را ياد کردها مي‌اندازد اما پارچه شلوار نازک تر است.
 
 ابتدا سراغ کوچه باغ هاي روستا رفتيم که به مراتب از مسير اصلي که توريستها توش در رفت و آمد بودن خلوت تر بود. توي تقويم ها معمولا عکسهاي زيبايي از ابيانه هست و اگر شايد کمي ديرتر به ابيانه ميرفتيم، ميشد از اون عکسها هم گرفت، اما فعلا فقط شکوفه درختان دراومده و از برگ رو درختا فعلا خبري نيست، شايد بهار کمي دير به اين روستا مي‌ايد. اما در کل طبيعت زيبايي داشت.
 
 مسجد جامع، امامزاده (از نوادگان امام موسي کاظم)، آب انباري که آب نداشت و آتشکده اي که ما هر چه گشتيم نيافتيم، تمام چيزي بود که بايد ميديديم. تمام اين اماکن در قسمتي از روستا بود که مشخص بود بيشتر به آن رسيدگي مي شود. مسير پهن با کفپوش سنگي، آدم هاي زيادي که در رفت و آمد هستند و ديوار تازه کاهگل شده منازل نشون ميداد که اين قسنت از روستا بيشتر از بقيه جاها بازديد کننده داره.
 
 نکته اي که خيلي جالب بود، حضور دستفروشها در کناره همين مسير اصلي بود. زنان روستايي با همان لباسهاي محلي، راه به راه، دم درب منازل خود نشسته اند و حاصل دسترنج خود را به توريست ها ميفروشند. منبع درامد جديدي غير از دامپروري و کشاورزي. فروش لواشک، سيب خشک شده، آلو و ...؛ همگي خانگي!!! يکي هم فکري نو به سرش زده بود. منزل خود را تبديل به موزه کوچکي کرده بود و براي ديدن داخل خانه روستايي از توريستها پول مي گرفت. خب، منبع درامد جديدي است به هر حال!!!
 
 پيشرفت روستاي ابيانه قابل ملاحظه است، اين پيشرفت رو ميشه با مقايسه ساده اي بين اين روستا و روستاهاي اطراف به آساني دريافت. دو هتل رستوران، موزه مردم شناسي، بانک و تعداد زيادي سوپر مارکت، در هر روستايي وجود نداره...
 
 به هرحال ناهار رو 3-4 کيلومتري ابيانه خورديم و برگشتيم. در ادمه، کاشان، بازار؛ قم، سوهان... و خونه!
 
 در مجموع بازديد از ابيانه رو به عنوان يه سفر يک روزه حتما توصيه ميکنم، اما يادتون باشه حتما از اتوبان بريد، خروجي نظنز در اتوبان کاشان - اصفهان راه رو خيلي نزديکتر ميکنه... اين هم عکسهايي از ابيانه:

بافت سنتی روستای ابيانه	جاده قديمی، خلوت و کويری کاشان-اصفهان
در قديمی مسجد جامع ابيانه	امامزاده ابيانه
خانه ای در مسير اصلی گردشگران	شکوفه های بهاری در يکی از باغها
کوچه باغهای قديمی ابيانه	کوچه باغهای قديمی ابيانه
زمين های زراعی ابيانه	زاغه
بازمانده قلعه قديمی

نوشته شده توسط بهزاد عبدی | [لینک این مطلب] |  نظر (22)

طراحی: BHz - با نیروی: مووبل تایپ - میزبانی: هانوفر آی تی

بنا به توافقنامه Creative Commons برخی از حقوق برای بهزاد عبدی محفوظ است.