المپیک، کامیابی ها و
ناکامی ها سلام، آقای ساعی دمت گرم... یه مدال دیگه
گذاشتی تو دامنمون؛ حالا من یه سوال دارم! واقعا سهم
ما از بزرگترین همایش ورزشکارای دنیا و به قول خانم
نسیم حسن پور " خانه امن یه ورزشکار " فقط سه تا
مداله؟ من نمی دونم تا آخر المپیک چند تا مدال دیگه می
گیریم ولی مطمئنا از 6 تا که دیگه بیشتر نمیشه... (
چون بیشتر از 6 ورزشکار نداریم که حذف نشده باشن )...
قبل از آغاز المپیک توی هر برنامه که نگاه میکردی، یه
ورزشکار میاوردن و میگفتن ایشون امید اول کسب مداله!
حالا همین امید های اول کسب مدال رفتن المپیک و همه
مصدومن! چرا اون موقع که داشتن از اهدافشون برای
المپیک و حریفای قدر شون میگفتن، نمیگفتن مصدومن... و
نتیجه این میشه که وقتی میرن اونجا و دست هیچکس بهشون
نمیرسه؛ معلوم میشه همه یه جورایی مصدوم بودن. آقای
فلانی، بازوشون مصدومه نمیتونه وزنه بلند کنه. اون یکی
(عزیز دل) برادر، کتفش اوف شده نمیتونه کشتی
بگیره...وزنه بردار گرامی خودمون با انتخاب صحیح وزنه
180 کیلو برای بار اول، تو همون " یک ضرب " حذف میشه!
برادران عزیزمون در رشته دوچرخه سواری به خط پایان هم
نمیرسن چه برسه به مقام! آقا آرش عزیزمون هم که کاملا
از روی خواسته شخصی به مبارزه با حریف اسرائیلی نمیرن!
پس به این ترتیب از کل تیم اعزامی ما می مونه 7-8 نفر
که یکیشون 28 از 40 میشه! یه شناگر 7 ام از 8 نفر، یه
دونده که اونم 7 ام از 8 نفر میشه و 2 تا رتبه 4 در
کشتی فرنگی.... آخه اینا نتیجه اس؟! اگر آقایان ساعی،
رضازاده و رضایی نبودن که ما تو جدول کسب مدال ها هم
نبودیم که آخه... واقعا اینه امید اول کسب مدال؟؟!!!
به قول فردوسی پور المپیک پس فردا تموم میشه ما تازه
میخوایم مدال بگیریم... افتخار ما تو المپیک اینه که
با مدال آقای ساعی 20 پله صعود کردیم... ولی به کدو
رده؟ سی و سوم! یعنی هنوز باید بوق بزنیم... بیاییم یه
خورده از آن جهانخوار یاد بگیریم که 120 نفر فرستاده
المپیک و 80 تا مدال گرفته. ما خیر سرمون تو خاورمیانه
از نظر ورزش پرافتخارترینیم و هیچ کشوری به اندازه ما
مدال و مقام جهانی نداره ولی تو المپیک از خیلی از
کشورهای کم افتخار پایین تریم و چه موقع قراره ورزشمون
پیشرفت کنه خدا میدونه! به هر حال تا پایان بازی ها
منتظر مدال می مونیم... مگه یادتون رفته ما ایرانیها،
ملت دقیقه 90 هستیم؟! پس امیدوار باشید... تا post
بعدی آزاد و سربلند باشید.... بااااااای * پ . ن 1 :
همین الان متوجه شدم آقای رضایی (وزن 120 کیلو) رفتن
فینال... انشالله موفق بشن بلکه ما هم 10-20 پله دیگه
صعود کنیم؛ بریم برای رده 20-25! مدالشون مبارک ورزش
مملکت و مردم ایران باد! * پ . ن 2: وبلاگ پسرک نابینا
خواسته بودن که
استاد جواد معروفی (نوازنده آهنگ
خوابهای طلایی { آهنگ back ground این وبلاگ}) رو به
طور کامل معرفی کنم؛ برای همین post بعدی به بیوگرافی
آن استاد اختصاص داره... امیدوارم رضایتشون جلب بشه