17 Mar,2007
به فکر دیگران هم باشیم
بد
نیست تو این روزهای آخر سال که همه در تکاپوی خرید و نو شدن و سفر و ... هستیم، یه
کمی هم به فکر بچه های استثنایی باشیم.... بچه هایی که شاید اگر تلویزیون هر چند
وقت به چند وقت نشونشون نده هیچ وقت یادشون نیفتیم. فقط خودتون رو بذارید جای یکی
از بچه های استثنایی، و سعی کنید 1 روز زندگی کنید، می تونید؟
بچه های استثنایی خیلی معصومند؛ هیچ کدوم از اتفاقایی که براشون افتاده تقصیر
خودشون نبوده و نیست. بچه هایی که به خاطر حماقت پدر و مادر معتادشون، یا ازدواج
فامیلی یا هزار تا دلیل دیگه دارن رنج میکشن و تقاص اشتباه دیگران رو پس میدن واقعا
قابل توجهن. این آدما زیاد عمر نمی کنن ولی تو همین مدت کوتاه از هیچ نعمت این
دنیا استفاده نمی کنن. تمام خوشی های دنیوی که ما داریم براشون بی معنیه، همیشه تو
آسایشگاهن و از دنیا فقط تخت و پرستار و آسایشگاه رو می شناسن.
از دست خیلی هامون کاری بر نمیاد، ولی حداقل کاری که می تونیم بکنیم اینه که به
فکرشون باشیم...
پ.ن.: تو این روزهای آخر سال، یکی از بهترین روزهای عمرم رو تجربه کردم...
بهترین ساعت های زندگی ام رو سپری کردم...
+ لینک این
مطلب: http://www.jazire.ir/2007/03/post_52.html
نوشته شده توسط بهزاد عبدی
|
دل نوشت
طراحی:
BHz
- با نیروی:
مووبل تایپ -
میزبانی:
هانوفر آی تی
بنا به
توافقنامه
Creative Commons برخی از حقوق برای
بهزاد عبدی محفوظ است.
نظرات:
salam
are vaghean.bahat movafegham.vali chi kar mitunim bokonim?in ruza hichkas be fekre hichkas nist.vali una ham adaman va mesle baghiyeye adama az delsuzi badeshun miyad.kheyli ham badeshun miyad
maryam | March 17, 2007 8:29 PM
سلام.
به یاد دارم دوست عزیز.
امیدوارم که خوب و سرحال باشی و کمتر سیاسی بازی در بیاری:دی
سال خوشی رو برات آرزو دارم.
محمد | March 17, 2007 8:46 PM
مرسی از طرف بچه های استثنایی...
جا داشت یه خسته نباشیدم به ÷در ومادراشون میگفتی البته اون متعهداشون
yekk mohammad | March 17, 2007 9:51 PM
ir شدی پس؟
به فکرشون همیشه هستم ولی وجدانمم همیشه درد میکنه!!
nader | March 18, 2007 2:21 PM
ma hamishe hastim
dar comment gozashtan goshadim
mardetanha | March 19, 2007 1:34 AM
درسته این بچه ها هم خیلی معصوم هستند ولی این شانس رو داشتند که به قوله تو لذت های این دنیایی براشون بی معنا باشه.فاجعه بچه ها و آدم هایی هستند که تمام لذت های دنیا براشون معنا داره و ازش محرومند.آدم هایی که از همون بچگی دچار یه بیماری صعب العلاج می شن و مجبورن تا آخر عمر ففط تماشاچی لذت بردن دیگران باشند...
mina | March 19, 2007 6:45 PM
پست خیلی جالبی بود در جواب مریم خانوم می خواستم بگم که اونها نیازی به دلسوزی ندارن!اگه ما هم کاری می کنیم فقط ادای وظیفه ای از وظایف انسانی که تو این پست بهش اشاره شده ولی چون انسانیت داره کمرنگ میشه وظیفه های انسانی هم کمرنگ میشن که ما ها نباید اجازه بدیم که اینطور بشه!به نظرت این طور نیست مریم جان؟
Mr.Abdi .good luck.
samaneh | March 21, 2007 10:53 PM